Zabytki XVI-XVIII w.

Muzeum Gniezno
22 Piny13 Obserwujący
Genealogia władców polskich od Piasta do Zygmunta III Wazy; Treść napisu: “Reges Poloniae Potentiss Poloniae Suecuae etc. Sigismundo II Custos Domenicus” (Król Polski, Panujący Polski, Szwecji etc. Zygmunt III, Obrońca Pański). Jeden z 45 miedziorytów kolorowanych z genealogią władców, zamieszczonych w wydanej w Augsburgu w 1627 r. książce jego autorstwa Antonio Albizziego „Principium Christianorum stemmata” (Drzewa genealogiczne władców chrześcijańskich)

Genealogia władców polskich od Piasta do Zygmunta III Wazy; Treść napisu: “Reges Poloniae Potentiss Poloniae Suecuae etc. Sigismundo II Custos Domenicus” (Król Polski, Panujący Polski, Szwecji etc. Zygmunt III, Obrońca Pański). Jeden z 45 miedziorytów kolorowanych z genealogią władców, zamieszczonych w wydanej w Augsburgu w 1627 r. książce jego autorstwa Antonio Albizziego „Principium Christianorum stemmata” (Drzewa genealogiczne władców chrześcijańskich)

Przemysł II, król Polski - drzeworyt z książki „Kronika Polska Marcina Bielskiego nowa, przez Joachima Bielskiego, syna jego wydana”; drukarnia Jakuba Siebeneychera, Kraków 1597 r.

Przemysł II, król Polski - drzeworyt z książki „Kronika Polska Marcina Bielskiego nowa, przez Joachima Bielskiego, syna jego wydana”; drukarnia Jakuba Siebeneychera, Kraków 1597 r.

Mieszko I - drzeworyt z książki Macieja z Miechowa, „Chronica Polonorum” (Kronika Polska), 1521 r.

Mieszko I - drzeworyt z książki Macieja z Miechowa, „Chronica Polonorum” (Kronika Polska), 1521 r.

Żelazny grot włóczni, z XVI-XVII w. Odkryty został na terenie dworu rycerskiego w Jankowie Dolnym. Charakteryzuje się drobnymi małymi wolutkami umieszczonymi na dolnej części liścia. Prawdopodobnie funkcjonował jako element paradnej włóczni, pierwotnie osadzony był na długim drzewcu. Być może zdobił również ściany rycerskiego dworu.

Żelazny grot włóczni, z XVI-XVII w. Odkryty został na terenie dworu rycerskiego w Jankowie Dolnym. Charakteryzuje się drobnymi małymi wolutkami umieszczonymi na dolnej części liścia. Prawdopodobnie funkcjonował jako element paradnej włóczni, pierwotnie osadzony był na długim drzewcu. Być może zdobił również ściany rycerskiego dworu.

Widoczne na zdjęciu naczynie, to pochodzący z XVI-XVII wieku, tzw. rondelek do gotowania, podgrzewania. Kładziono go bezpośrednio na palenisku, o czym świadczą m.in. widoczne ślady opalenia na nóżkach i spodzie. Z boku znajduje się ceramiczny uchwyt, w który wkładano drewnianą rękojeść. Dzięki niej można było wyjąć naczynie z ognia.

Widoczne na zdjęciu naczynie, to pochodzący z XVI-XVII wieku, tzw. rondelek do gotowania, podgrzewania. Kładziono go bezpośrednio na palenisku, o czym świadczą m.in. widoczne ślady opalenia na nóżkach i spodzie. Z boku znajduje się ceramiczny uchwyt, w który wkładano drewnianą rękojeść. Dzięki niej można było wyjąć naczynie z ognia.

Ten piękny kubek fajansowy, datowany na XVII-XVIII wiek, znaleziono na Górze Lecha w Gnieźnie, w rejonie zgrupowania mieszkalnych budynków kościelnych. Mógł on pierwotnie należeć do jednego z gnieźnieńskich kanoników katedralnych. Tym, co zwraca uwagę, jest piękna malowana dekoracja z motywami roślinnymi, pokryta szkliwem, naśladująca orientalną dekorację fajansów tureckich.

Ten piękny kubek fajansowy, datowany na XVII-XVIII wiek, znaleziono na Górze Lecha w Gnieźnie, w rejonie zgrupowania mieszkalnych budynków kościelnych. Mógł on pierwotnie należeć do jednego z gnieźnieńskich kanoników katedralnych. Tym, co zwraca uwagę, jest piękna malowana dekoracja z motywami roślinnymi, pokryta szkliwem, naśladująca orientalną dekorację fajansów tureckich.

Partyzana/Szponton – broń drzewcowa, wykorzystywana w Europie od XVII do I poł. XIX w. Składała się z drzewca długości ok. 1,5 m, zakończonego żelaznym grotem z symetrycznymi, często zdobnymi kolcami lub hakami. Była bronią paradną stosowaną w wielu krajach przez gwardie pałacowe, ale także przez gwardie-milicje miejskie. Na polach XVIII-wiecznych bitew korzystali z niej podoficerowie, rzadziej oficerowie, którym służyła nie tylko jako broń podstawowa broń.

Partyzana/Szponton – broń drzewcowa, wykorzystywana w Europie od XVII do I poł. XIX w. Składała się z drzewca długości ok. 1,5 m, zakończonego żelaznym grotem z symetrycznymi, często zdobnymi kolcami lub hakami. Była bronią paradną stosowaną w wielu krajach przez gwardie pałacowe, ale także przez gwardie-milicje miejskie. Na polach XVIII-wiecznych bitew korzystali z niej podoficerowie, rzadziej oficerowie, którym służyła nie tylko jako broń podstawowa broń.

Przykład nożyków stołowych używanych podczas spożywania posiłków do rozdrabniania np. mięsiwa. Tego typu przedmioty w Polsce pojawiły się pod koniec XV w. natomiast ich upowszechnienie następuje w XVII wieku. Okazy, które prezentujemy pochodzą z XVI i pocz. XVII w. i były to nożyki osobiste, z którymi gość przychodził na różnego rodzaju posiłki np. do karczmy.

Przykład nożyków stołowych używanych podczas spożywania posiłków do rozdrabniania np. mięsiwa. Tego typu przedmioty w Polsce pojawiły się pod koniec XV w. natomiast ich upowszechnienie następuje w XVII wieku. Okazy, które prezentujemy pochodzą z XVI i pocz. XVII w. i były to nożyki osobiste, z którymi gość przychodził na różnego rodzaju posiłki np. do karczmy.

Skórzana, XVI-wieczna, znaleziona w trakcie wykopalisk w Jeziorze Świętym w Gnieźnie. Jak widać wzornictwo tej torby przypomina współczesne modele. Wyroby ze skóry i z innych surowców organicznych (np. drewno, tkaniny) w zwykłych warunkach zachowują się wyjątkowo rzadko. Natomiast, w osadach torfu jeziernego mogą przetrwać nawet tysiące lat.

Skórzana, XVI-wieczna, znaleziona w trakcie wykopalisk w Jeziorze Świętym w Gnieźnie. Jak widać wzornictwo tej torby przypomina współczesne modele. Wyroby ze skóry i z innych surowców organicznych (np. drewno, tkaniny) w zwykłych warunkach zachowują się wyjątkowo rzadko. Natomiast, w osadach torfu jeziernego mogą przetrwać nawet tysiące lat.

To naczyńko to „uszczerbiony” mały dzbanuszek fajansowy, datowany na XVII-XVIII wiek, wydobyty w trakcie badań archeologicznych w Dolinie Pojednania w Gnieźnie. Naczyńko posiada charakterystyczną dekorację imitującą m.in. motywy liści paproci, nawiązujące do zdobnictwa fajansów tureckich. Zabytek świadczy niewątpliwie o obecnej w polskiej kulturze baroku modzie na sztukę Bliskiego Wschodu oraz zamiłowaniu do bogatego zdobnictwa.

To naczyńko to „uszczerbiony” mały dzbanuszek fajansowy, datowany na XVII-XVIII wiek, wydobyty w trakcie badań archeologicznych w Dolinie Pojednania w Gnieźnie. Naczyńko posiada charakterystyczną dekorację imitującą m.in. motywy liści paproci, nawiązujące do zdobnictwa fajansów tureckich. Zabytek świadczy niewątpliwie o obecnej w polskiej kulturze baroku modzie na sztukę Bliskiego Wschodu oraz zamiłowaniu do bogatego zdobnictwa.

Pinterest
Szukaj