Pinterest • Światowy katalog pomysłów

Zabytki archeologiczne - archeologia

25 Piny17 Obserwujący

Paciorki szklane, Pawłowo, pow. Gniezno, kultura przeworska, I-III w.

pin 2
heart 1

Grzebień kościany, Imielno, gm. Gniezno, kultura wielbarska, okres późnorzymski.

pin 1
heart 1

Zawieszka koszyczkowata, Pawłowo, pow. Gniezno, kultura przeworska, I-III w.

pin 1

Pochodząca z XI-XII wieku. Wykonywano je z kości zwierzęcych, przymocowywanych do stóp za pomocą rzemieni, przewlekanych przez wykonane w końcówkach kości otwory. Przód takiej kościanej łyżwy bywał odpowiednio przycięty, a spód wygładzony, aby zminimalizować opór lodu i śniegu. Warto pamiętać, że łyżwy w owym czasie były przede wszystkim środkiem lokomocji w trakcie długich, mroźnych zim.

Od XI w. do znaków władzy biskupiej (oprócz pierścienia), należy pastorał, czyli laska pasterska - zwykle zwieńczona ślimakowato zwiniętym zakończeniem, zwanym krzywaśnią pastorału. Zabytek na zdjęciu to właśnie fragment kościanej krzywaśni, datowanej na 2 połowę XI w. Znaleziono ją w jednym z grobów w katedrze gnieźnieńskiej, w trakcie wykopalisk archeologicznych, prowadzonych po II wojnie światowej. Niestety zachowała się tylko dolna część zabytku, a brak jest spiralnie zagiętego…

Mieszkańcy grodu gnieźnieńskiego do perfekcji opanowali obróbkę m.in. kości i poroża, wytwarzając z nich różne przedmioty. Kość i poroże, odpowiednio zmiękczane, dawały się obrabiać m.in. w płaskie, cienkie płytki, które dodatkowo można było pokryć rytą dekoracją. Przykładem umiejętności naszych przodków, są pochodzące z wczesnego średniowiecza, grzebienie. Montowano je z wielu płytek, wyciętych w liczne zęby, spajanych w całość zdobionymi okładzinami, łączonymi za pomocą nitów.

W czasach, gdy koń stanowił popularny “środek lokomocji”, ważne było odpowiednie wyposażenie jeździeckie, umożliwiające jazdę wierzchem. Jeździec siadał w siodle, a stopy umieszczał w strzemionach. Do butów małymi paskami przymocowywał ostrogę (chociażby taką, jak ta na zdjęciu), którą przyśpieszano jazdę, poprzez bodźcowanie boków konia ostrym zakończeniem. Poniższy zabytek można datować na XII wiek.

Widoczne na zdjęciu nożyce z około XII wieku – to proste narzędzie tnące, wykonane z jednego żelaznego pręta, odpowiednio zagiętego w kabłąk (stąd określa się je nożycami kabłąkowymi), rozklepanego na końcach w powierzchnie tnące.

Sierp to prastare narzędzie, służące do żęcia zboża w trakcie żniw. Prezentowany sierp żelazny datowany jest na około XIII-XIV wiek. Posiada ostrze najpierw zgięte kolankowato i następnie łukowato wyprofilowane oraz trzpień, który pierwotnie wbity był w drewnianą rękojeść.

Płaski krążek z poroża (XI-XII). Zachował się w całości. Dekoracja wykonana została za pomocą jednego elementu zdobniczego, mianowicie w całości złożona jest z „oczek” (wykonanych cyrklem kółek). Krążek ten pełnił najprawdopodobniej funkcję pionka do rozpowszechnionej we wczesnym średniowieczu gry, zbliżonej do warcabów. Być może wykorzystywano go do gier w typie skandynawskim, w których pionki były pionowo przewiercane. Otwór po środku mógł pełnić funkcję zabezpieczającą lokalizację pionka…

heart 1