Dorobek kulturowy Polski w II połowie XIX w.

19 Piny2 Obserwujący
W pracach pionierów polskiego malarstwa znajdujemy często odbicie nastrojów panujących w tych warstwach społeczeństwa, których przedstawiciele byli nabywcami obrazów. Twórcy ówcześni traktowali swoją pracę jako pewnego rodzaju obowiązek wobec społeczeństwa.

W pracach pionierów polskiego malarstwa znajdujemy często odbicie nastrojów panujących w tych warstwach społeczeństwa, których przedstawiciele byli nabywcami obrazów. Twórcy ówcześni traktowali swoją pracę jako pewnego rodzaju obowiązek wobec społeczeństwa.

Jan Matejko, będąc profesorem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych traktował malarstwo jako służbę narodowi. Jego największe dzieła to : Batory pod Pskowem, Bitwa pod Grunwaldem, Hołd Pruski, Unia Lubelska, Stańczyk.

Jan Matejko, będąc profesorem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych traktował malarstwo jako służbę narodowi. Jego największe dzieła to : Batory pod Pskowem, Bitwa pod Grunwaldem, Hołd Pruski, Unia Lubelska, Stańczyk.

Aleksander, młodszy z braci Gierymskich (starszy Maksymilian był już znanym malarzem, gdy Aleksander zaczynał karierę) często ilustrował życie warszawskiej biedoty i warstw niższych.

Aleksander, młodszy z braci Gierymskich (starszy Maksymilian był już znanym malarzem, gdy Aleksander zaczynał karierę) często ilustrował życie warszawskiej biedoty i warstw niższych.

W II połowie XIX wieku pojawiła się tumiura. Towa­rzyszył jej gorset, który u schyłku XIX w. stał się prawdziwym pancerzem, pełnym sta­lowych wkładek, warstw płótna i twardej gumowej taśmy.  W Polsce noszono także kry­noliny. Byl to czas narodowej żałoby po upadku po­wstania styczniowego.  Kobiety nosiły suknie z trenem, obowiązkowo czarne, wykończone niedużym białym kołnierzykiem. W modzie męskiej pojawiła się marynarka.

W II połowie XIX wieku pojawiła się tumiura. Towa­rzyszył jej gorset, który u schyłku XIX w. stał się prawdziwym pancerzem, pełnym sta­lowych wkładek, warstw płótna i twardej gumowej taśmy. W Polsce noszono także kry­noliny. Byl to czas narodowej żałoby po upadku po­wstania styczniowego. Kobiety nosiły suknie z trenem, obowiązkowo czarne, wykończone niedużym białym kołnierzykiem. W modzie męskiej pojawiła się marynarka.

Styl zakopiański, styl witkiewiczowski – styl architektoniczny wprowadzony przez Stanisława Witkiewicza w latach 90. XIX wieku. Witkiewicz dążył do stworzenia podstawy dla nowoczesnej polskiej architektury narodowej na podłożu sztuki Podhala.

Styl zakopiański, styl witkiewiczowski – styl architektoniczny wprowadzony przez Stanisława Witkiewicza w latach 90. XIX wieku. Witkiewicz dążył do stworzenia podstawy dla nowoczesnej polskiej architektury narodowej na podłożu sztuki Podhala.

Polska znajdowała się pod zaborami, a po klęsce Powstania Styczniowego nie było już prawie żadnej szansy na odzyskanie niepodległości. Dlatego literatura zyskała nowy wymiar – informacyjny, społeczno –obyczajowy oraz przestawiający panoramę społeczeństwa. Ówczesnych pisarzy cechowało nastawienie socjologiczne, skupiające się na jednostce jako cząstce społeczeństwa. Zajęli się oni zatem nurtującymi ich problemami, spełniając utylitarną rolę – pomagając innym.

Polska znajdowała się pod zaborami, a po klęsce Powstania Styczniowego nie było już prawie żadnej szansy na odzyskanie niepodległości. Dlatego literatura zyskała nowy wymiar – informacyjny, społeczno –obyczajowy oraz przestawiający panoramę społeczeństwa. Ówczesnych pisarzy cechowało nastawienie socjologiczne, skupiające się na jednostce jako cząstce społeczeństwa. Zajęli się oni zatem nurtującymi ich problemami, spełniając utylitarną rolę – pomagając innym.

Program pozytywistów: Praca organiczna (twierdzenie, iż społeczeństwo jest organizmem, dążenie do harmonijnego rozwoju wszystkich jego organów - grup społecznych.)

Program pozytywistów: Praca organiczna (twierdzenie, iż społeczeństwo jest organizmem, dążenie do harmonijnego rozwoju wszystkich jego organów - grup społecznych.)

Historyzm – nurt w XIX-wiecznej architekturze światowej, polegający na naśladownictwie stylistyki minionych epok. Kierunek nietwórczy i eklektyczny, polegający na zaniechaniu dążenia do stworzenia stylu, odpowiadającego aktualnym warunkom historyczno-społecznym, na rzecz naśladowaniu przeszłych wielkich stylów w sztuce i architekturze.

Historyzm – nurt w XIX-wiecznej architekturze światowej, polegający na naśladownictwie stylistyki minionych epok. Kierunek nietwórczy i eklektyczny, polegający na zaniechaniu dążenia do stworzenia stylu, odpowiadającego aktualnym warunkom historyczno-społecznym, na rzecz naśladowaniu przeszłych wielkich stylów w sztuce i architekturze.

Uważany przez współczesnych uczonych za największego polskiego malarza Jan Matejko powiedział, że sztuka była dla artystów polskich „pewnego rodzaju orężem w ręku: oddzielać sztuki od miłości ojczyzny nie wolno”.

Uważany przez współczesnych uczonych za największego polskiego malarza Jan Matejko powiedział, że sztuka była dla artystów polskich „pewnego rodzaju orężem w ręku: oddzielać sztuki od miłości ojczyzny nie wolno”.

Henryk Sienkiewicz w szczególny sposób rozwinął potrzebę istnienia narodowego mitu o heroizmie minionych pokoleń. Mit ten pozwalał realizować pozytywistyczne idee przy jednoczesnym odwołaniu do bohaterskiej przeszłości narodu. Potrzebę utrwalania bohaterstwa Polaków w świadomości narodowej najpełniej rozwinął w Trylogii, pisanej „ku pokrzepieniu serc”.

Henryk Sienkiewicz w szczególny sposób rozwinął potrzebę istnienia narodowego mitu o heroizmie minionych pokoleń. Mit ten pozwalał realizować pozytywistyczne idee przy jednoczesnym odwołaniu do bohaterskiej przeszłości narodu. Potrzebę utrwalania bohaterstwa Polaków w świadomości narodowej najpełniej rozwinął w Trylogii, pisanej „ku pokrzepieniu serc”.

Pinterest
Szukaj