Michał Galiński
Więcej pomysłów od użytkownika Michał
Styl zakopiański, styl witkiewiczowski – styl architektoniczny wprowadzony przez Stanisława Witkiewicza w latach 90. XIX wieku. Witkiewicz dążył do stworzenia podstawy dla nowoczesnej polskiej architektury narodowej na podłożu sztuki Podhala.

Styl zakopiański, styl witkiewiczowski – styl architektoniczny wprowadzony przez Stanisława Witkiewicza w latach 90. XIX wieku. Witkiewicz dążył do stworzenia podstawy dla nowoczesnej polskiej architektury narodowej na podłożu sztuki Podhala.

Historyzm – nurt w XIX-wiecznej architekturze światowej, polegający na naśladownictwie stylistyki minionych epok. Kierunek nietwórczy i eklektyczny, polegający na zaniechaniu dążenia do stworzenia stylu, odpowiadającego aktualnym warunkom historyczno-społecznym, na rzecz naśladowaniu przeszłych wielkich stylów w sztuce i architekturze.

Historyzm – nurt w XIX-wiecznej architekturze światowej, polegający na naśladownictwie stylistyki minionych epok. Kierunek nietwórczy i eklektyczny, polegający na zaniechaniu dążenia do stworzenia stylu, odpowiadającego aktualnym warunkom historyczno-społecznym, na rzecz naśladowaniu przeszłych wielkich stylów w sztuce i architekturze.

W 1861 roku w Warszawie powstał Instytut Muzyczny.

W 1861 roku w Warszawie powstał Instytut Muzyczny.

Stanisław Moniuszko był wybitnym polskim kompozytorem. O narodowym charakterze jego dzieł zdecydowały elementy folkloru (stylizacje polskich tańców ludowych w operach) oraz wątki tematyczne tekstów, do których tworzył muzykę m.in. obrona sprawy chłopskiej w stosunkach społecznych (Halka), utrwalanie tradycji patriotycznych i piękna polskiego obyczaju (Straszny dwór).

Stanisław Moniuszko był wybitnym polskim kompozytorem. O narodowym charakterze jego dzieł zdecydowały elementy folkloru (stylizacje polskich tańców ludowych w operach) oraz wątki tematyczne tekstów, do których tworzył muzykę m.in. obrona sprawy chłopskiej w stosunkach społecznych (Halka), utrwalanie tradycji patriotycznych i piękna polskiego obyczaju (Straszny dwór).

Malarstwo Józefa Chełmońskiego bardzo silnie związane było z polską wsią. Jego obrazki wiejskie, mimo realistycznej konwencji, przywodzą często na myśl pastoralne sceny z Arkadii. Po śmierci Matejki obwołany został największym malarzem polskim.

Malarstwo Józefa Chełmońskiego bardzo silnie związane było z polską wsią. Jego obrazki wiejskie, mimo realistycznej konwencji, przywodzą często na myśl pastoralne sceny z Arkadii. Po śmierci Matejki obwołany został największym malarzem polskim.

Aleksander, młodszy z braci Gierymskich (starszy Maksymilian był już znanym malarzem, gdy Aleksander zaczynał karierę) często ilustrował życie warszawskiej biedoty i warstw niższych.

Aleksander, młodszy z braci Gierymskich (starszy Maksymilian był już znanym malarzem, gdy Aleksander zaczynał karierę) często ilustrował życie warszawskiej biedoty i warstw niższych.

Jan Matejko, będąc profesorem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych traktował malarstwo jako służbę narodowi. Jego największe dzieła to : Batory pod Pskowem, Bitwa pod Grunwaldem, Hołd Pruski, Unia Lubelska, Stańczyk.

Jan Matejko, będąc profesorem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych traktował malarstwo jako służbę narodowi. Jego największe dzieła to : Batory pod Pskowem, Bitwa pod Grunwaldem, Hołd Pruski, Unia Lubelska, Stańczyk.

Uważany przez współczesnych uczonych za największego polskiego malarza Jan Matejko powiedział, że sztuka była dla artystów polskich „pewnego rodzaju orężem w ręku: oddzielać sztuki od miłości ojczyzny nie wolno”.

Uważany przez współczesnych uczonych za największego polskiego malarza Jan Matejko powiedział, że sztuka była dla artystów polskich „pewnego rodzaju orężem w ręku: oddzielać sztuki od miłości ojczyzny nie wolno”.

W pracach pionierów polskiego malarstwa znajdujemy często odbicie nastrojów panujących w tych warstwach społeczeństwa, których przedstawiciele byli nabywcami obrazów. Twórcy ówcześni traktowali swoją pracę jako pewnego rodzaju obowiązek wobec społeczeństwa.

W pracach pionierów polskiego malarstwa znajdujemy często odbicie nastrojów panujących w tych warstwach społeczeństwa, których przedstawiciele byli nabywcami obrazów. Twórcy ówcześni traktowali swoją pracę jako pewnego rodzaju obowiązek wobec społeczeństwa.

Józef Ignacy Kraszewski pozostawił po sobie kilkaset utworów z czego 230 o tematyce historycznej. Pisarz znakomicie łączył fikcję literacką ze znajomością historii. Był autorem m.in. „Starej Baśni” i „Króla Chłopów”, w których popularyzował historię ojczystą.

Józef Ignacy Kraszewski pozostawił po sobie kilkaset utworów z czego 230 o tematyce historycznej. Pisarz znakomicie łączył fikcję literacką ze znajomością historii. Był autorem m.in. „Starej Baśni” i „Króla Chłopów”, w których popularyzował historię ojczystą.