Ssaki (łac. Mammalia)

Nazwa gromady pochodzi od charakterystyczne dźwięku ssania sutka piersi matki przez młode - mamkania. Maaam, mammm.
·
2,187 Pins
 6y
Collection by
Anatomia żyrafy 02
Anatomia żyrafy 01
Mięsień żwacz – Wikipedia, wolna encyklopedia

Anatomia ssaków

36 Pins
Andowiak paciorkooki
Widłogłówka dwupręga – Wilgotny las równikowy wschodniego Madagaskaru od Toamasina po półwysep Masoala, w pasie od wybrzeży do wysokości 1000 m n.p.m.
Wari czarno-biały – Lemury wari są wrażliwe na zmiany środowiska ze względu na swoje preferencje pokarmowe. Ich duże rozmiary i smaczne mięso zachęcają ludzi do polowania na ten gatunek małpiatki. Są też poławiane i sprzedawane jako zwierzęta domowe.

Przegląd ssaków: Afryka.

563 Pins
Wilczak falklandzki – Wyginął w XIX wieku. Przez ponad 150 lat naukowcom nie udało się ustalić pochodzenia gatunku oraz sposobu jakim zasiedlił wyspy oddalone od kontynentu o prawie 500 km. Dopiero niedawno opracowano jego drzewo genealogiczne, porównując próbki DNA pięciu okazów z materiałem genetycznym innych psowatych, a wyniki analiz opublikowana na łamach Current Biology w listopadzie 2009 roku[6]. Okazało się, iż wilk falklandzki wyodrębnił się przynajmniej 70 tys. lat temu, czyli ponad 50
Toxodon – Ze względu na umiejscowienie nosa, oczu i uszu wysoko na czaszce uważa się, iż zwierzęta te prowadziły nadwodny tryb życia, podobny do dzisiejszych hipopotamów. Samce prawdopodobnie toczyły ze sobą walki, czego dowodzą odnalezione na czaszkach ślady zębów innych osobników[3]. Toxodon był przypuszczalnie najpospolitszym południowoamerykańskim kopytnym plejstocenu. Podczas wyprawy do Ameryki Południowej na statku HMS Beagle Charles Darwin zebrał skamieniałości kilku osobników, które po j
Thylacosmilus – Cechą charakterystyczną przedstawicieli rodzaju Thylacosmilus były ogromne kły, upodabniające go do kotów szablastozębnych. Jednak w przeciwieństwie do nich, zęby Thylacosmilus rosły przez całe jego życie. Gdy szczęki zwierzęcia pozostawały zamknięte, szable spoczywały w wydłużonych pochewkach na żuchwie, które chroniły je przed nadmiernym ścieraniem się lub złamaniem. Pozostałe zęby skarlały, zaś siekacze całkiem zanikły. Thylacosmilus wyróżniał się również wysokim stopniem ence

Przegląd ssaków: Ameryka Południowa.

462 Pins
Wizon morski
Umbogaulus
Uintatherium - Było to jedno z największych zwierząt lądowych swoich czasów – osiągało ponad 4 m długości, 1,6 m wysokości i ważyło prawdopodobnie ponad dwie tony. Jego ciało wspierało się na czterech potężnych, słoniowatych kończynach. Na czaszce znajdowały się trzy pary kostnych wyrostków – przednia para mogła wspierać duże rogi[1][2]. Uzębienie Uintatherium było zróżnicowane – samce miały długie, szablaste kły, dochodzące do około 15 cm długości i służące prawdopodobnie do walk, górne siekacz

Przegląd ssaków: Ameryka Północna.

240 Pins
Mirunga południowa –Mirunga południowa osiąga większe rozmiary od mirungi północnej i zamieszkuje rozleglejszy obszar. Samce osiągają średnio długość 4,5 m przy masie 1,5-3,0 t, maksymalnie 3,7 t i długość 5,8 m (podawane czasem większe rozmiary wynikają z uwzględnienia płetw, podczas gdy standardowo mierzy się długość od czubka pyska do końca ogona)[2]. Samice są dużo mniejsze, osiągają długość 2,6-3 m i masę 350-600 kg (wyjątkowo duże do 800 kg).
Krabojad foczy –Krabojad foczy charakteryzuje się giętkim, opływowym ciałem, kończynami przekształconymi w płetwy oraz ochronną, izolującą warstwą sierści i/lub podskórnego tłuszczu. Warstwa tłuszczu zapewnia izolację cieplną, dobra pływalność i zapasy energetyczne. Ciekawą cechą jest to, że zwierzęta te dobrze słyszą, szczególnie pod wodą, a nie mają małżowin usznych.
Kotik antarktyczny –  uchatka antarktyczna (Arctocephalus gazella) – gatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny uchatkowatych. Samce mają ciemnobrązowe futro, 190 cm długości i ważą około 150 kg, natomiast samice mają futro szare, mierzą 130 cm i ważą 50 kg. Zwierzęta te mieszkają na wyspach wokół Antarktydy[4]. Obecnie nie są zagrożone wyginięciem dzięki objęciu ich w porę ścisłą ochroną.

Przegląd ssaków: Antarktyka

5 Pins
Wilkowór tasmański – Po przybyciu Europejczyków na Tasmanię uznany za szkodnika i bardzo intensywnie tępiony. Ostatni osobnik na wolności widziany w 1932 roku. Natomiast ostatni znany osobnik (samica) padł w 1936 w zoo w Hobart. Od tego czasu (szczególnie od lat 80.) pewne niepotwierdzone ślady bytności zwierzęcia (takie jak zeznania świadków, niewyraźne tropy czy niewyraźne zdjęcia) dały asumpt teoriom, że odosobniona populacja przeżyła w niedostępnych, górskich rejonach Tasmanii jeszcze co naj
Wielkouch mniejszy – Główne powody wymarcia gatunku to polowania (zwierzęta posiadały cenne futro) oraz sprowadzenie do Australii lisów i królików, z którymi zwierzęta musiały konkurować o pokarm.
Sthenurus –  rodzaj wymarłych torbaczy z rodziny kangurowatych. Znanych ze stanowisk w Australii, rodzaj Sthenurus występował w czasie trwania epok pliocenu i plejstocenu (5,3–0,019 mln lat temu).

Przegląd ssaków: Australia

103 Pins
Szczur polinezyjski – Szczur polinezyjski nie potrafi pływać na dłuższych dystansach i dlatego jest uważany za znamienny wskaźnik migracji ludności na obszarze Pacyfiku, jako przypadkowo zawleczony lub celowo introdukowany na wyspy, które zostały zasiedlone. Gatunek ten miał udział w wyginięciu wielu zwierząt wysp Pacyfiku, w tym rodzimych gatunków ptaków i owadów, albowiem gatunki te ewoluowały przy jednoczesnym braku ssaków i nie radziły sobie z presją drapieżnictwa wywieraną przez szczury. Gr
Szczur kłujący - Gatunek ten został opisany naukowo w 1888 roku przez O. Thomasa. Jako miejsce typowe autor wskazał Aola na wyspie Guadalcanal w archipelagu Wysp Salomona. Należy do grupy gatunków spokrewnionych ze szczurem koralowym (Rattus leucopus). Był uznany za podgatunek Rattus ruber, jednak holotyp tego gatunku okazał się być introdukowanym szczurem białostopym (Rattus nitidus).

Przegląd ssaków: Oceania.

3 Pins
Tur – Wikipedia, wolna encyklopedia
Trogontherium cuvieri –Książę Aleksandr Sergiejewicz Stroganow podarował Johannowi Fischer von Waldheim skamieniałe fragmenty okazu kopalnego zwierzęcia znalezione na wybrzeżu Morza Azowskiego, w okolicy Taganrog. Waldheim opisał zwierzę w liście kierowanym do księcia w 1809 roku, lecz nie nadał nazwy naukowej[1]. W tym samym roku opublikował także opis bobra na łamach „Mémoires de la Société impériale des Naturalistes de Moscou”, lecz w tej pracy także nie zaproponował nazwy[2]. Binominalna naz
Stephanorhinus - W Europie odkryto do tej pory kilkadziesiąt fragmentów Stephanorhinus, najczęściej pojedynczych kości. W 2006 pracownicy Oddziału Dolnośląskiego Państwowego Instytutu Geologicznego odkryli najlepiej, jak dotąd, zachowany okaz Stephanorhinus w trakcie prac przy budowie obwodnicy Gorzowa Wielkopolskiego – zachowało się ok. 80% szkieletu. Jego wiek określa się na interglacjał eemski.

Przegląd ssaków: Europa.

212 Pins
Szkielet żubra pierwotnego
Volaticotherium – Wikipedia, wolna encyklopedia
Uszanka japońska – Wikipedia, wolna encyklopedia

Przegląd ssaków: Azja

476 Pins
a museum with various types of dinosaurs on display
Żubr pierwotny – Wikipedia, wolna encyklopedia
Szkielet żubra pierwotnego
the words yangtanggestes - wikipediapedia, wohn encylopedia
Yangtanglestes – Wikipedia, wolna encyklopedia
Yangtanglestes – Wikipedia, wolna encyklopedia
a pink background with white text that reads, william maximus wikipedia, woha encylopedia
Willmus maximus – Wikipedia, wolna encyklopedia
Willmus maximus – Wikipedia, wolna encyklopedia
the words wiebbad svyrskii - wikipediapedia, wohn encylopedia
Wielbłąd syryjski – Wikipedia, wolna encyklopedia
an image of two animals that are in the same drawing style, one is brown and white
Volaticotherium – Wikipedia, wolna encyklopedia
Volaticotherium – Wikipedia, wolna encyklopedia
the words are in white on a pink background
Uzbekbaatar – Wikipedia, wolna encyklopedia
a stuffed seal sitting on top of rocks
Uszanka japońska – Wikipedia, wolna encyklopedia
a drawing of a bull with large horns
Tur leśny – Wikipedia, wolna encyklopedia
Ilustracja z książki Zygmunta Herbersteina wydanej w 1556 roku. Napis na górze głosi: Urus sum, polonis Tur, germanis Aurox: ignari Bisontis nomen dederant (Urus jestem, po polsku tur, po niemiecku aurox: nieuki zowią mnie bizonem)
three different types of animal bones on display
Trogontherium cuvieri – Wikipedia, wolna encyklopedia
Szczątki Trogontherium cuvieri, Tegelen(zbiory Teylers Museum, Haarlem)
the words pablo neruda - wikipediapedia, wohn encylopedia
Stephanorhinus – Wikipedia, wolna encyklopedia
Stephanorhinus – Wikipedia, wolna encyklopedia
an old book page with a drawing of a long bone and the words skull and movable bones shown above it
Stegodon – Wikipedia, wolna encyklopedia
the words are in white on a pink background
Sphenopsalis – Wikipedia, wolna encyklopedia
the words are written in white on a blue background, and there is an image of a
Sinoterium – Wikipedia, wolna encyklopedia